કાવ્યતૃષા

ધીમે રે ધીમેથી સહુ જન આવજો,
……. સુખનીંદરમાં સૂતી એ અલબેલ જો;
હળવે રે હળવે તે પગલી માંડજો,
……. આનંદે દેખંતી સોણલખેલ જો.

આકાશે ટમટમતી એકલ તારલી,
……. ધરતી પર ટગમગતી ઘીની દીવડી;
જોજો રે ઝબકીને જાગે ના વળી,
……. ભરનીંદરમાં પોઢી એ મુજ બેનડી.

કૂદી રે એ સાત સમન્દરપાળ જો,
……. સૂરજના નિરંતર એને દીવડા;
દેવ બધાયે એની લે સંભાળ જો,
……. એવાં તે ભાયગ ક્યાં, પામર જીવડા !

ઊના રે નિસાસા અહીં ના લાવતા,
……. આનંદે પામી છે સત અવતાર જો;
જાગે ના, જોજો રે અહીં સહુ આવતાં
……. ધબકે ના હૈયાના તમ ધબકાર જો.

મીંચીને નીંદરમાં મીઠી આંખડી,
……. લાધ્યો છે જીવનનો અભિનવ લ્હાવ જો;
દીસે શી એ તો જ્યોતિકમળની પાંખડી,
……. ચન્દ્રવદન પર ન્યારો પ્રેમળ ભાવ જો.

ધરતી પર પળભર આંહી વિરામવા,
……. વાયુયે થંભ્યા છે દર્શનલોભથી;
અજવાળાંયે અમુલખ જ્યોતિ પામવા
……. થંભીને લેતાં અમરત્વ મથીમથી.

ફૂલનાં રે પરિધાનતણા આ થોક જો,
……. કરમાતાં કંઈ ફૂલ પ્રફુલ્લ જ થાય જો;
કુંકુમના ચીતર્યા છે અહીંઆં ચોક જો,
……. મઘમઘતી આ ધૂપસુગન્ધ સુહાય જો.

ખેલે છે સચરાચરનો એ રાસ જો,
……. શાંતિથી જુઓ ને સહુ જન સાંભળો;
દેવાલય જેવો છે આ આવાસ જો,
……. ન્યાળીને દર્શન કરી સૌ પાછાં વળો.

– ચન્દ્રવદન મહેતા