નહીં ઓછું વધુ કંઈ લઉં,પ્રભુ

કવિ શ્રી દાદ ની ખુબ સરસ રચના..

કેટલી સરળ ભાષા!!

નહીં ઓછું વધુ કંઈ લઉં,

પ્રભુ તું આપે એટલું લઉં

મોંઘા હોય તો ય મોતી ખવાય નહીં

ખાય સૌ બાજરો ને ઘઉં,

મિલના માલિકથી તાકા પે'રાય નહીં સવા ગજ પ્હેરે સૌ,

પ્રભુ તું આપે એટલું લઉં'..

'સમંદર પીધે પ્યાસ બુઝે નહીં

અપચો થઈ જાય બઉ,

મીઠડું નાનું ઝરણું મળે તો અમૃત ઘુંટડા લઉં,

પ્રભુ તું આપે એટલું લઉં'...

ઘરના ગોખમાં પ્રભુ મળે તો હાલું શીદ ગાઉ ના ગાઉ

"દાદ" કહે પ્રભુ તારી દુનિયામાં તું રાખે તેમ રહું પ્રભુ તું આપે એટલું લઉં'.

ચકો કે' "એલી ચકી,હોંકારો આપો

ચકો કે' "એલી ચકી,

હોંકારો આપો તો એક વાત કહું."

ચકી કે' "ચીં..."

ચકો કે' "સાંભળ,ચકો કે' "એલી ચકી,

હોંકારો આપો તો એક વાત કહું."

ચકી કે' "ચીં..."

ચકો કે' "સાંભળ,

જો હવે નથી સોનલના દેશ

કે નથી અલા ખાચરની ડેલી,

ને મન પાંચમના મેળા પણ ક્યાં?

ગધની આ માનવજાતને

આવડી છે જ્યારથી ચપટી વગાડતાં,

ત્યારથી જ નિકળી ગયા છે

આપણા કચ્ચરઘાણ.

જ્યાં લગી હતાં ચશ્માના કાચ જાડા,

ત્યાં લગી હતાં આપણાં રજવાડાં,

હવે તો એય ગયાં."

ત્યાં જ સૂની હવેલીમાં

ખડિંગ કરતો અવાજ આવ્યો 'ને

પાટિયા પરથી પુસ્તક પડ્યું :

"છ અક્ષરનું નામ"

ચકી કે', "એલા ચકા,

રજવાડા ગયા,

દબદબા નહિં હો..."

- અર્જુન ગઢિયા

લઈ જા દરિયા પાર....

લઈ જા દરિયા પાર.... 

મુને તારી કંઈ વાતોનો રંગ એવો લાગ્યો કે લથબથતી હાલી હું બહાર.... 

પહેલી આ પ્રીતનો છાંટો જ્યાં અડ્યો ત્યાં ઊડતી રે સમણાંની હાર... 

મને લઈ જાને દરિયાની પાર....

આંગણ આવીને ઊભો મનનો માનેલ એને દેખીને સાન - ભાન ભૂલી 

મેઘધનુ રંગોની લાલીમા પાથરતી ઓરતાની વણઝારું ખૂલી 

પ્રીતના ગુલાલભર્યા વાસંતી વેલડામાં મહેકાવી જીવતરનો સાર..... 

મને લઈ જાને દરિયાની પાર.....

રેશમિયે ઢોલિયે રે હુંફાળી સેજ પરે પાંખાળા ઓરતાઓ ઊડે 

શ્વાસો ભરીને હવે સંગે વિતાવવાની ઘટનાઓ આંખડીમાં બૂડે ? 

આછેરાં દર્શનમાં પ્રીત તારી પીવાનું ઝંખન ઝબૂકતું અપાર..... 

મને લઈ જાને દરિયાની પાર.....

       -- હર્ષિદા દીપક

જાગ્યા ને ત્યારથી સવાર...

 ને ત્યારથી સવાર...

કેવી મીઠાશ છે આ ભાષામાં, સમજાતાં લાગી ભલે ને થોડી વાર!

જાગ્યા ને ત્યારથી સવાર...

આખી નહીં ,અર્ધી નહીં, પા પા પગલીનો થશે બીજી ભાષામાં તરજુમો ?

રહી રહીને એકસરેમાં કોઈને તો દેખાયો બાઝી ગયેલો એક ડૂમો !

પંખીને પોતાને સમજાવા લાગશે ભાઈ પોતીકા ટહુકાનો સાર, 

જાગ્યા ને ત્યારથી સવાર...

બીજી ભાષામાં ક્યાં મળશે આ શબ્દો, ભાઈ ઢગો, ઢીંઢું ને વળી ઢાંઢો ?

ઢાંકોઢુંબો ને વળી ઢોલ પણ મળે ને મળે લટકામાં મીંઢો ને વાંઢો !

ધારો કે “ઢ” લઈને ઢંઢેરો પીટીએ તો ધાર્યું પણ થાય છે ધરાર,

જાગ્યા ને ત્યારથી સવાર...

મીરાંબાઈ, પ્રેમાનંદ,અખ્ખાની સાથે આ નરસિંહ મ્હેતા પણ હરખાશે,

જેક એન્ડ ઝીલ સાથે નાનકડા હોઠ હવે “જાગને જાદવા” ય ગાશે,

તે’દિ આ વાણીનાં લોચન ઊભરાશે ને હરખનો રહેશે નહીં પાર!

જાગ્યા ને ત્યારથી સવાર...

કૃષ્ણ દવે

શાયર સુધ્ધાં ગેંગેફેંફે

પીડાઓ પણ પામર થઈ ગઈ, કળતર સુધ્ધાં ગેંગેફેંફે,

શ્રદ્ધા મારી જોઈને છે ઈશ્વર સુધ્ધાં ગેંગેફેંફે.

હોય અમુક માણસ એવા કે રહેવા દો ને શું કહેવાનું !

એવા બરછટ જેની આગળ પથ્થર સુધ્ધાં ગેંગેફેંફે.

ઘાવ જોઈ અટવાઈ ગયા છે આવ્યા’તા જે ઈલાજ કરવા,

દવા બધીયે મૂંગી થઈ ગઈ, હળદર સુધ્ધાં ગેંગેફેંફે.

એ રીતે જોયું એણે કે તલવારોનું કંઈ ના આવે,

પળવારે તો થઈ ગયું’તું બખ્તર સુધ્ધાં ગેંગેફેંફે.

ગુલાબ કહી દો, કહો મોગરો, બોલો કંઈ પણ બ્રાન્ડ,

એની સુગંધ આગળ લાગે અત્તર સુધ્ધાં ગેંગેફેંફે.

‘અનિલ’ ગઝલ આ સંભળાવીને તેં બહુ મોટા લોચા માર્યા,

શ્રોતાઓ છે સાવ અવાચક, શાયર સુધ્ધાં ગેંગેફેંફે.

– *અનિલ ચાવડા*

વિધાતાએ દીકરી ઘડીને

વિધાતાએ દીકરી ઘડીને ત્યારે ખૂબ ખાંતે

કસબી હાથેથી એણે કરી કમાલ !

રૂપનો અંબાર કરું, મીઠપ અપાર ભરું

ખજીનો ખૂટાડી કરું ખલકને ન્યાલ.

દેવીયું કનેથી માંગી લીધો મલકાટ

અને મધરાતે માપી સીમાડા સુદૂર,

ચપટીક રજ લીધી નખેતર તણી

અને દીકરીના આંખે ભર્યાં દમકતાં નૂર.

સાકરનો લઈને સવાદ એણે દીકરીમાં

તજ ને લવિંગ વળી ભેળવ્યાં જરીક,

સૂરજનાં ધોળાં ફૂલ હાસ ને હુલાસ દીધાં

જોઈ કારવીને કીધું, હવે કાંક ઠીક.

વિધાતાએ દીકરી ઘડીને વળી જોઈ જોઈ

વારે વારે હસું હસું થાય એનું મુખ

હૈયે એને હાશ, હર માવતર કાજે ધર્યું

હર્યુંભર્યું હેત, નર્યું નીતર્યું આ સુખ.

*– મકરન્દ દવે*

હાલ ને હરિ ..

હાલ ને   હરિ .....

હાલ ને   હરિ .....

  વારતાને હળવેથી માંડીએ 

દિવસ  ને  રાત  બધા  વસમાં ગયા છે 

એને હાથોમાં ઝાલી ન રાખીયે... 

રૂવેરૂવેથી રૂડા ગીતો ઊઘડે ને હાલ વાંસડીની

જેમ એ વગાડીએ 

હાથમાંથી આજ ભલે સરકે છે  શાન - ભાન 

 પાંપણને ધીમે ઉપાડીએ ....

 હાલ ને   હરિ .....

     વારતાને હળવેથી માંડીએ..... 

આવ્યા'તા પડખે ને અડયાતાં એક વાર 

તોય લાગે છે દૂર દૂર દેરું

દરિયામાં જઈને મેં જાતને ઝબોળી

તો લાગ્યું કે ભવભવના ભેરું 

નોખા છે પિંડ તોય શ્વાસો છે સરખા 

 તો આખીયે જાતને ઉજળીએ 

  હાલ ને   હરિ .....

      વારતાને હળવેથી માંડીએ..... 

----   હર્ષિદા  દીપક