મેળો આપો તો એક માનવીની સંગ,
અને એકલતા આપો તો ટોળે,
જીવન આપો તો એવું આપો કે
શ્વાસ એના કેફના કસૂંબાને ઘોળે !

તરતાં ના આવડે લગાર અને તગતગતા
તડકાનો દરિયો લલકારે.
થાકેલી આંખો અંજાતી નથી, તોયે
થોડાં મૃગજળ ચળકે છે મઝધારે.

ટીંપેથી પાય તો ધરાઉં, સાવ તરસ્યો હું
રહી ગયો છલકાતી છોળે.

સૂની બપોરની આ એકલતા એકલતા
એકલતા બોલી અકળાવો.
ઊગતી સવારના આ ડહોળાતા રંગમાં
જો થોડી આ સાંજ ઘૂંટી લાવો.

કોઇએ ના હોઠે અડકાડ્યું એ અમરતને
કોણ હવે આકાશે ઢોળે?

- હરીન્દ્ર દવે

તમે કોઇ દિવસ પ્રેમમાં પડ્યા છો?
એકાદિ મુઠ્ઠીનુ અજ્વાળુ આપવા આખીય જિદગી બળયા છો?

તમે લોહીઝાણ ટેરવા હોય તો ય કોઇના મારગથી કાંટાઓ શોધ્યા?
તમે લીલેરાં છાંયડાઓ આપીને કોઇના તડકાઓ અંગ ઉપર ઓઢ્યા?
તમે એક્વાર એનામાં ખોવાયા બાદ ક્દી પોતાની જાતને જડ્યા છો?
તમે કોઇ દિવસ પ્રેમમાં પડ્યા છો?

તમે કોઇનીય આંખોમાં વીજના કડકાથી ખુદમાં વરસાદ થતો જોયો?
તમે કોઇના યે આભને મેઘધનુષ આપવા પોતાના સૂરજ ને ખોયો?
તમે મંદિરની ભીંત ઉપર કોઇની જુદાઇમાં માથુ મૂકીને રડ્યા છો?
તમે કોઇ દિવસ પ્રેમમાં પડ્યા છો?

મુકેશ જોષી

રેતીમાં ઘર બનાવતાં બાળકોના તૂટેલા ઘરોને પાછા બનાવી આપતો તું

વડીલોના જીવનનો વર્ષોનો ભાર હળવો કરી આપતો તું

હિમોગ્લોબીન અને હિંમત બંને તારા શરીરમાં

તું આત્મવિશ્વાસ નું સરનામું

મને સાહસનાં પાઠ મોંઢે કરાવનાર તું

એટલે જ મેં તને પુરા વિશ્વાસથી મારા લગ્નની કંકોતરી આપી

તું તો રેતીના ઘરની જેમ તૂટી પડયો

અચાનક હિમોગ્લોબીન અને હિંમત બંને હિમ થઇ ગયાં

તારો આત્મા મીણ જેવો થઇ ગયો , પીગળી ગયો

સાહસના શ્વાસ રુંધાઇ ગયાં

હું હજી વિમાસણમાં……. કે કાગળની એક કંકોતરીનો ભાર આટલો બધો?    

મુકેશ જોષી

ત્યારે 

તારી આંખો જોવામાં ને જોવામાં હું સામે લહેરાતા દરિયાને હાથ કરવાનું ય ભૂલી ગયેલો 

તે સ્મિત શું કરેલું કે આથમતા સૂરજ ને આવજો કહેવાનું જ રહી ગયેલું 

તે ખાલી દુપટ્ટો લહેરાવેલો ને સામે ખીલેલા ફૂલોની મેહેકને મળવાનું જ રહી ગયેલું 

પછી તારી  વાતોમાં , મારી રાહ જોતો ચંદ્ર ઉદાસ થઈને વાદળો પાછળ ચાલી ગયેલો 

પવને  મારા વાળ ઉડાડ્યા એની ખબર ન પડી, પણ 

તારી જુલ્ફો ઉડાડી તો મારા ચહેરા ઉપર લાભ ચોઘડિયું ઉઘડી આવેલું 

આજે

હું એકલો દરિયા કિનારે બેઠો છું 

અચાનક 

દરિયાએ મારી આંખો લુછી

સુરજે મને કોમલ કિરણોથી આવજો કહ્યું

ફૂલોએ પવનના પ્યાલામાં મહેકનો કટોરો ધર્યો

ચંદ્રએ  મને ચાંદની છાંટીને એક વાદળીની વાર્તા કહી 

કહે છે ત્યારથી મારા ચેહરા ઉપર શુભ ચોઘડિયું ઉઘડી આવ્યું છે 

મુકેશ જોષી

આંખોને સંબોધીને હ્રદયે કહ્યું : બહુ નસીબદાર છો તમે . ક્યારેક હિમાલય દર્શન કરો છો તો ક્યારેક ગંગા દર્શન 
અરે રસ્તામાં કોઈ સરસ ચહેરો જોવા મળે તો કેવું ટગરટગર જોયા કરો છો ક્યારેક એ ચહેરા માટે રાત રાત ભર 
જાગો છો એના માટે કોઈ સરસ કવિતા વાંચો છો . કેટલા બધા ચહેરા તમને ગુલાબ જેવા દેખાય છે . તમને થાક પણ નથી લાગતો ? આંખોએ હ્રદયને જવાબ આપતા કહ્યું . અમે નસીબદાર તો ખરા જ પણ સાચું કહીએ તો એક સરસ ચહેરા ની પાછળ 
એક સુંદર હ્રદય ની તલાશ કરીએ છીએ જેથી ઓ હ્રદય તારી કંપની તને મળી જાય . કદાચ સાચી લાગણી 
મળી જાય તો તું (હ્રદય) મંદિર બની જાય અને એમાં સ્વયમ પરમ ના પગલાનો અવાજ સંભળાય પછી અમારે બીજા ચહેરા
જોવાની જરૂર નહિ પડે પછી તો એ જ હ્રદયની લાગણી તે ગંગા અને એજ ચહેરાનું સ્મિત તે હિમાલય . 
આંખોના જવાબે હ્રદય ગદગદિત થઇ ગયું અને એટલું જ બોલ્યું : ગયા જન્મથી આ કામ તમે થાક્યા વગર કરો છો .. ખબર નહિ 
તમને સફળતા ક્યારે મળશે ? આંખોએ કહ્યું : હ્રદય , તું તો જાણે છે કે એક સાચો સ્નેહ પામવા થોડાક જન્મો ફરવા પડે 
તે ફરીશું . પણ પ્રેમી તો મીરાંને મળ્યો તેવો મળશે ત્યારે જ અમે અમારી જાતને મીંચી દઈશું 
મુકેશ જોશી

નજીક આવે છે એ મારી ને અડવા પણ નથી દેતી
મને છંછેડીને પાછી ઝગડવા પણ નથી દેતી

કરી વાતો જુદાઈની મને રડમસ કરી મૂકશે
પછી ગમ્મત કરી કહે છે ને રડવા પણ નથી દેતી

હું એની છેડતી કરનાર પર ગુસ્સો કરું ત્યારે
એ ઝાલી બાવડું રોકે છે લડવા પણ નથી દેતી

જુદાઈની પળે જળ આંખના ખૂણે તો બાઝે છે
પણ એ આંસુ નયનમાંથી દદડવા પણ નથી દેતી

ધરી ધીરજ ઘણી તો પણ મને એ મારી ધીરજના
ફળો મીઠા નથી દેતી ને કડવા પણ નથી દેતી

કહે છે મિત્ર છો મારા તમે સૌથી કરીબી પણ
નથી એ પ્રેમમાં પડતી ને પડવા પણ નથી દેતી

- હેમંત

બોલે    બુલબુલ
આ રે ગુલાબી મારી નીંદરની પાંખડીએ
ઝીણા ઝરે સૂર કોના આકુલ? બોલે બુલબુલ
ચૈતરની ચાંદનીનાં ફોરાં શા સૂર એ,
આવી છંટાય મારી પાંપણે અમૂલ ….બોલે બુલબુલ
રજની વલોવી એણે શું શું રે પીધું?
અમરત પિવડાવવામાં રહેતું મશગૂલ! બોલે બુલબુલ
અરધું પરધું સુણાય તોય રચે શો મૃદુલ
પૃથિવી ને સ્વર્ગ વચે સૂર તણો પુલ! બોલે બુલબુલ’